mércores, 7 de decembro de 2016
Los Nadies
Sueñan las pulgas con comprarse un perro
y sueñan los nadies con salir de pobres,
que algún mágico día
llueva de pronto la buena suerte,
que llueva a cántaros la buena suerte;
pero la buena suerte no llueve ayer, ni hoy,
ni mañana, ni nunca,
ni en lloviznita cae del cielo la buena suerte,
por mucho que los nadies la llamen
y aunque les pique la mano izquierda,
o se levanten con el pie derecho,
o empiecen el año cambiando de escoba.
Los nadies: los hijos de nadie,
los dueños de nada.
Los nadies: los ningunos, los ninguneados,
corriendo la liebre, muriendo la vida, jodidos,
rejodidos:
Que no son, aunque sean.
Que no hablan idiomas, sino dialectos.
Que no profesan religiones,
sino supersticiones.
Que no hacen arte, sino artesanía.
Que no practican cultura, sino folklore.
Que no son seres humanos,
sino recursos humanos.
Que no tienen cara, sino brazos.
Que no tienen nombre, sino número.
Que no figuran en la historia universal,
sino en la crónica roja de la prensa local.
Los nadies,
que cuestan menos
que la bala que los mata
Eduardo Galeano.
luns, 28 de novembro de 2016
"STOP POBREZA ENERXÉTICA, OS CORTES DE SUMINISTROS MATAN"
inauguración do alumeado de Nadal
A
plataforma 'Stop Desafiuzamentos' convoca para mañá martes ás 20
horas unha protesta silenciosa ante a inauguración do alumeado
navideño na Praza Maior de Ourense, animando aos cidadáns a sumarse
cunha vela.
O
colectivo ‘Stop Desafiuzamentos’ explica que este martes se
inaugura o alumeado navideño "mentras
nas casas de moitas familias o único alumeado do que disporán
será unha mísera vela por non ter os recursos económicos
para poder custearse este servizo".
Neste sentido, desde a plataforma din que non comprenden nin aceptan "como desde unha administración pública como o Concello se fai tan pouco por loitar contra a pobreza enerxética, á que moitas familias ourensanas se están enfrontando namentres máis de 80.000 euros das arcas municipais vanse gastar no alumeado navideño".
Neste sentido, desde a plataforma din que non comprenden nin aceptan "como desde unha administración pública como o Concello se fai tan pouco por loitar contra a pobreza enerxética, á que moitas familias ourensanas se están enfrontando namentres máis de 80.000 euros das arcas municipais vanse gastar no alumeado navideño".
O
recente pasamento dunha anciá de 80 anos en Reus, así como moitas
outras mortes silenciadas estratexicamente polo sistema, son
responsabilidade do Goberno do Partido Popular en anuencia coas
grandes subministradoras, que na súa avaricia sen límites,
converten os beneficios económicos nun fin en si mesmo, mentres
abandonan a familias á súa sorte.
Nos
últimos 18 anos o prezo da electricidade para os consumidores
domésticos subiu un 80%, un incremento desmesurado por mor da
liberalización do mercado eléctrico mediante a lei 54/1997 do
Goberno de Aznar.
Ao
Goberno Municipal, antes que a iluminación de Nadal, deberíalle
preocupar moitísimo máis que a poboación de Ourense teña acceso a
subministros básicos como a auga e a electricidade, e cando se
solicita a súa actuación non dar a calada por resposta ou dicir que
non é a súa competencia ou derivar o problema das familias a Ong.
Stop
Desafiuzamentos pide a toda a sociedade ourensá que se implique na
esixencia ás administracións responsables para que garantan unha
vida digna para todas as familias.
“Non
podemos entender que mentres sigan sufrindo moitas familias, se
malgaste na iluminación na rúa, queremos
o nadal para todos, con emprego, vivenda digna con luz, auga e gas,
educación e sanidade universal...
Non queremos máis palabras nin mentiras, queremos solucións aos
problemas que viven nestes mesmos momentos moitas familias cos seus
maiores e fillos, con frío e sen poder quentarse nin facerse o
xantar.”
“Estamos
a falar de dereitos humanos básicos que se lles negan a moitas
familias día tras día, non podemos permanecer impasibles mentres
vemos o sufrimento de moitas das nosas familias, hoxe seguimos a
campaña co obxectivo de conseguir que non se sigan vulnerando os
dereitos humanos destas familias, a
VIVENDA DIGNA NON O É, SE NON TEN GARANTIDO A SUBMINISTRACIÓN DE
LUZ, GAS E AUGA.”
fotos mobil x Roberto Nonquebra.
Finou Fidel Castro. Venres 25 de novembro de 2015
Fillo de Ángel Castro Argiz, emigrante galego e de Lina Ruz González, foi educado nos xesuítas. En 1950 licenciouse en Dereito pola Universidade da Habana.
EN DIRECTO HOMENAXE INTERNACIONAL EN CUBA:
https://www.facebook.com/ActualidadRT/videos/10154988215928273/?__mref=message_bubble
Sangue galega enfrontada o Imperio
¡ Que descanse en paz !
'EL NECIO'
https://www.youtube.com/watch?v=bGQWU4UsUeA&app=desktop
Para no hacer de mi ícono pedazos,
para salvarme entre únicos e impares,
para cederme un lugar en su parnaso,
para darme un rinconcito en sus altares.
Me vienen a convidar a arrepentirme,
me vienen a convidar a que no pierda,
mi vienen a convidar a indefinirme,
me vienen a convidar a tanta mierda.
yo no se lo que es el destino,
caminando fui lo que fui.
allá dios, que será divino.
yo me muero como viví,
yo me muero como viví.
yo quiero seguir jugando a lo perdido,
yo quiero ser a la zurda más que diestro,
yo quiero hacer un congreso del unido,
yo quiero rezar a fondo un "hijo nuestro".
Dirán que pasó de moda la locura,
dirán que la gente es mala y no merece,
más yo seguiré soñando travesuras
(acaso multiplicar panes y peces).
yo no se lo que es el destino,
caminando fui lo que fui.
allá dios, que será divino.
yo me muero como viví,
yo me muero como viví.
yo me muero como viví,
como viví
yo me muero como viví.
Dicen que me arrastrarán po sobre rocas
cuando la revolución se venga abajo,
que machacarán mis manos y mi boca,
que me arrancarán los ojos y el badajo.
será que la necedad parió conmigo,
la necedad de lo que hoy resulta necio:
la necedad de asumir al enemigo,
la necedad de vivir sin tener precio.
yo no se lo que es el destino,
caminando fui lo que fui.
allá dios, que será divino.
yo me muero como viví.
yo me muero como viví.
Silvio Rodríguez
Condena unánime de las sanciones económicas de Estados Unidos contra Cuba. Por Salim Lamra
*Doctor en Estudios Ibéricos y Latinoamericanos de la Universidad Paris Sorbonne-Paris IV, Salim Lamrani es profesor titular de la Universidad de La Reunión y periodista, especialista de las relaciones entre Cuba y Estados Unidos. Su último libro se titula Cuba, ¡palabra a la defensa!, Hondarribia, Editorial Hiru, 2016.
Por
vigesimoquinto año consecutivo, la Asamblea General de las Naciones
Unidas expresó su condena del bloqueo económico, comercial y financiero
que Washington impone a Cuba desde hace más de medio siglo. Las
sanciones obsoletas –se remontan a la Guerra Fría–, inmorales –afectan a
las categorías más vulnerables de la población civil– e ilegales –por
su alcance retroactivo y extraterritorial– constituyen el principal
obstáculo al desarrollo de la isla.[1]
De los 193
países presentes en el encuentro anual, 191 exhortaron a Estados Unidos a
poner fin al castigo infligido a la población cubana y que afecta a
todos los sectores de la sociedad. Por primera vez desde 1992, año de la
presentación inicial por Cuba de la resolución que exige la eliminación
de las medidas de retorsión económica impuestas desde 1960, Washington
decidió abstenerse durante el voto, reconociendo así el fracaso de su
política de hostilidad hacia los cubanos así como la realidad de su
aislamiento en la escena internacional. Israel, que siempre siguió el
voto de Estados Unidos, también optó por la abstención[2].
Samantha
Power, representante de Estados Unidos en las Naciones Unidas, anunció
durante su alocución la decisión de la Casa Blanca de no rechazar el
texto de resolución como los años anteriores:
“Durante
más de 50 años, Estados Unidos ha aplicado una política destinada a
aislar al Gobierno de Cuba. Desde hace más de un cuarto de siglo, los
miembros de las Naciones Unidas han votado de modo unánime a favor de la
resolución […] que condena el embargo de Estados Unidos. […] En vez de
aislar a Cuba, […] nuestra política ha aislado a Estados Unidos, incluso
en el seno de las Naciones Unidas. Hoy, Estados Unidas optará por la
abstención. Es otro paso modesto y esperamos que habrá otros muchos para
poner fin al embargo americano”.[3]
Esta
votación histórica se enmarca en la continuidad de las medidas que ha
adoptado Barack Obama desde el restablecimiento del diálogo con La
Habana el 17 de diciembre de 2014. Desde esa fecha, la Casa Blanca
procedió a la liberación de tres presos políticos cubanos y retiró a
Cuba de la lista de países patrocinadores del terrorismo. También
anunció varias veces –seis en total– parsimoniosas reducciones de las
sanciones económicas, aunque su alcance sigue siendo muy limitado. Así,
desde hace dos años, la administración demócrata reanudó las relaciones
diplomáticas con Cuba, procedió a la reapertura de una embajada en La
Habana, restableció los vuelos comerciales directos entre ambos países,
amplió las categorías (12 en total) de ciudadanos estadounidenses
autorizados a viajar a Cuba y dio su acuerdo para algunas inversiones
estadounidenses en la isla, particularmente en el campo de las
telecomunicaciones. La visita histórica de Barack Obama a Cuba en marzo
de 2016 consagró esta nueva era para las relaciones entre La Habana y
Washington.
Las últimas
medidas se anunciaron el 14 de octubre de 2016, o sea dos semanas antes
de la votación en las Naciones Unidas, y permiten, entre otros, a los
ciudadanos estadounidenses autorizados a viajar a Cuba que traigan ron y
tabaco cubanos sin límite de cantidad. No obstante, Washington prohíbe
todavía la importación clásica de estos mismos productos en el mercado
estadounidense. Del mismo modo, Barack Obama anunció en marzo de 2016
que en adelante Cuba podría usar el dólar para sus transacciones
internacionales. Más de seis meses después de este anuncio, La Habana
todavía no ha podido realizar intercambios en moneda estadounidense, por
el temor de los bancos internacionales de ser sancionados por el
Departamento del Tesoro de Estados Unidos.[4]
El Gobierno
cubano, mediante su ministro de Relaciones Exteriores Bruno Rodríguez,
saludó el gesto de Barack Obama. No obstante, recordó que las sanciones
económicas aún seguían vigentes:
“Sin
embargo, el bloqueo económico, comercial y financiero persiste, provoca
daños al pueblo cubano y obstaculiza el desarrollo económico del país.
[…] No hay familia cubana ni sector en el país que no sufra sus efectos:
en la salud, la educación, la alimentación, en los servicios, los
precios de los productos, en los salarios y las pensiones. […] Por su
marcado carácter extraterritorial, el bloqueo también afecta
directamente a todos los Estados miembros de las Naciones Unidas”.[5]
Ninguna
administración ha ido tan lejos en la normalización de las relaciones
con Cuba como la de Barack Obama. No obstante, mientras que su último
mandato llega a su fin, el presidente de Estados Unidos no ha usado sus
prerrogativas como jefe del poder ejecutivo para desmantelar la red de
sanciones económicas contra Cuba. En efecto, la Casa Blanca podría por
ejemplo restablecer el comercio bilateral entre las empresas
estadounidenses y cubanas, autorizar las inversiones estadounidenses en
Cuba y permitir que Cuba adquiera productos no alimenticios a crédito en
el mercado de Estados Unidos. Los sectores que dependen de una decisión
del Congreso son limitados y pueden ser esquivados por el poder
ejecutivo.
Desde su
imposición desde hace más de medio siglo, las sanciones económicas han
costado 125.000 millones de dólares a la economía cubana y constituyen
el principal obstáculo al desarrollo de la isla. Representan una grave
violación del Derecho Internacional y suscitan el oprobio de la
comunidad internacional que expresó otra vez su oposición a las medidas
de coerción impuestas a la población civil. Su levantamiento es
indispensable a la normalización de las relaciones entre Cuba y Estados
Unidos.
mércores, 16 de novembro de 2016
COMUNICADO:
https://www.diagonalperiodico.net/global/27846-rescate-encubierto-electricas.html
Stop-Desafiuzamentos Ourense sumase os compañeiros de Reus na denuncia da situación de pobreza enerxética que viven moitas cidadás e familias no conxunto do estado.
Stop-Desafiuzamentos Ourense sumase os compañeiros de Reus na denuncia da situación de pobreza enerxética que viven moitas cidadás e familias no conxunto do estado.
Íste domingo finaba unha anciá de 80 anos en Reus. O dramático
desta morte e que finou queimada nun incendio provocado por unha
velas que usaba para poder alumar a vivenda, logo de que a
multinacional Gas Natural Fenosa cortara o suministro eléctrico sin
asegurarse nos servizos sociais municipais da situación de
precariedade económica que vivía esta muller.
Dende este colectivo aseguramos que esta morte, así como moitas
outras silenciadas estratexicamente polo sistema, son
responsabilidade do Goberno do Partido Popular en anuencia coas
grandes suminitradoras, neste caso Gas Natural Fenosa, os que na súa
avaricia sen límites, na procura de máis ganancias, totalmente
deshumanizados, converten os beneficios económicos nun fin en si
mesmo, mentres abandonan a familias a súa sorte.
Despois da crise enerxética da década dos 70 do pasado século XX,
que desestabilizara os prezos da enerxía, creouse un Marco Legal
Estable (M.L.E), que consistía nun conxunto de normas e leis que
regularían o sector eléctrico do Estado Español dende o ano 1988
ata o ano 1997. Iste Marco deu estabilidade o sector eléctrico,
garantindo as eléctricas uns beneficios aceptables e recuperación
das inversións a longo prazo. Tamén establecía da forma
transparente tarifas os consumidores en condicións de mínimo custo.
Foi no ano 1998, coa contrarreforma neoliberal do sector enerxético
feita por José María Aznar, que comeza a privatización diste
sector cos resultados que hoxe todas coñecemos, encarecemento da
enerxía de xeito desproporcionado, con ausencia absoluta de
transparencia. Veriamos enseguida como os xigantes xurdidos das
privatizacións poñían a funcionar as portas xiratorias e os dous
Ex-presidentes do Partido Popular e do PSOE pasaban a ocupar postos
nos consellos de administración das eléctricas privatizadas. Non
parece xusto nin razoable que dous Ex-presidentes do Goberno pasaran
a ocupar postos de alta dirección naquelas empresas que recentemente
privatizaran. Logo da eliminación do M.L.E priorízase o beneficio
privado e abandónase o interese xeral.
O PP demostrou en reiteradas ocasións que un dos obxectivos
principais dos seus gobernos e acción parlamentaria é protexer os
intereses da banca e das grandes empresas do oligopolio enerxético
por encima dos dereitos fundamentais da poboación, para conseguilo
son capaces do que sexa necesario.
Bloquearon a I.L.P por unha lei hipotecaria da PAH no Congreso, que
fora avalada con 1,5 millóns de sinaturas. Recorreron o Tribunal
Constitucional, esixindo a súa suspensión, todas as normas
impulsadas por gobernos autonómicos sobre vivenda digna e CONTRA A
POBREZA ENERXÉTICA, En Xuño de 2013 Frearon a entrada no Parlamento
Galego da ILP por unha “ Lei de Vivenda Digna e Contra a Pobreza
enerxética” impulsada polas PAH-STOP galegas, o Decreto Lei 6/2013
de Andalucía sobre a función da vivenda, a Ley Foral 24/2013 de
Navarra de medidas urxentes para garantir o dereito a vivenda, e a
Lei 3/2015 de vivenda do País Vasco, Lei 24/2015 de 29 de xullo en
Catalunya.
Posicionandose claramente na defensa dos intereses da Grandes
suministradoras eléctricas e dos bancos, sin escoitar a cidadanía e
con nula capacidade de dialogo. Deixan a familias sen recursos sin
poder facer fronte as necesidades básicas de suministros, ou na rúa,
mentres temos que soportar que fondos voitres, como o BlackEstone
vinculado o fillo do ex-presidente Aznar, ou a mesma SAREB Sociedade
de Gestión de Activos Procedentes da Reestructuración Bancaria
(Banco Malo) especulen con Vivenda de Protección Oficial (V.P.O).
Mentres as 3 grandes eléctricas (Endesa, Iberdrola e Gas Natural) no
período crítico xurdido tras a Gran Estafa Inmobiliaria (alcumada
burbulla polo sistema, como si falaramos de xabón) levan gañado
56.624 millóns de €. Si tomamos os período 208-2015 o beneficio
neto ascende a 20 millóns € diarios. No caso de ENDESA que deixa
de pertencer o Estado en tempos de José María Aznar e que agora
pertence a unha empresa sem-pública Italiana ENEL 25.398 millóns €
casi a metade das ganancias conxuntas dos 3 xigantes. Ben poderían
estar hoxe destinados a pagar os intereses da débeda creada no
rescate da banca.
O caso desta anciá deuse a coñecer en parte pola labor de presión
da PAH de Reus e rapidamente chamou a mobilización social para que
non pasara desapercibido como unha anécdota. Hai moitas outras
mortes atribuíbles os desafiuzamentos e a pobreza en xeral que pasan
desapercibidos a unha sociedade acelerada e deshumanizada.
Para a Pah e os colectivos stop-desafiuzamentos o elevadísimos
número de suicidios, 1ª causa de morte traumática por diante dos
accidentes de tráfico, son asasinatos indirectos, perfectamente
evitables. Estratexicamente as estatísticas non fan referencia
detallada as causas destas mortes pois os sistema non lle interesa
que se coñeza o escándalo que se esconde nas mesmas, mortes por
problemas económicos.
Nunca debemos esquecer que o Goberno do Partido Popular que agora se
converteu no estandarte do diálogo foi o mesmo que sacou a lei
4/2015 de seguridade cidadá coñecida como Lei Mordaza para
perseguir e amordazar con elevadísimas multas, inicialmente impostas
por cargos políticos, ós colectivos que saímos a rúa o longo
destes case 6 anos para denunciar os abusos das elites económicas.
A propia ONU e o Consello de Europa urxiron a retirada desta Lei por
antidemocrática. Ausente de máis mínima capacidade para escoitar a
unha cidadanía indignada e incluír parte das demandas distes
colectivos o Partido Popular tachounos de terroristas. Mentres
permite, aínda hoxe, e non lexisla para impedir que se volva a
estafar en masa a cidadanía e todos os que quebraron a metade dos
sistema financeiro do estado seguen, coa complicidade dun goberno
podre de corrupción, na rúa a mofarse da cidadanía.
Queda sinalado diste xeito o Goberno do Partido Popular, co apoio do
PSOE, que agora pretende dialogar. Un goberno cheo de corrupción e
ausente da realidade social do seu país, que tanto di defender, ESTA
É A SÚA MARCA ESPAÑA.
A Pah e os colectivos stop-desafiuzamentos aseguramos que calquera
cousa que fagan, sen ternos en conta, antes ou despois caerá.
ESIXIMOS O RECEN ELIXIDO GOBERNO, CON APOIO DO PSOE, E A OPOSICIÓN
MAIORITARIA as seguintes medidas:
- Unha auditoría do sector eléctrico que permita clarificar os
custo reais da enerxía así como a actualización o Marco Legal
Estable posterior a crise enerxética de 1970.
- A inmediata derrogación da ley 4/ 2015 de Seguridad Ciudadana (Lei
Mordaza). Lei preventiva onde sancionan os cargos políticos Como
Subdelegados do Goberno, Secretarios de Estado e incluso Alcaldes
todos pertencentes o poder político. Por condutas que antes de ser
tipificadas como tipos administrativos estaban tipificadas como
faltas no código penal e eran xulgadas por xuíces dependente do
poder xudicial. Estando mentres non se derrogue esta lei, gravemente
danado o estado de dereito pola ausencia efectiva da separación de
poderes.
- A derrogación e redacción dunha nova lei hipotecaria que
substitúa a actual lei do século XIX, reformada en 1946 polo
réxime franquista. Lei tipificada de abusiva polo Tribunal de
Xustiza Europeo (TJUE).
Tamén seguimos adiante e non renuinciaremos as 5 demandas de
mínimos da PAH:
1º) – Dación en Pago Retroactiva.
2º) – Alugueres alcanzables.
3º) – Stop-Desafiuzamentos.
4º) – Vivenda Social Suficiente.
5º) – Suministros básicos garantido.
Texto:
Roberto "Nonquebra Nunca"
Texto:
Roberto "Nonquebra Nunca"
sábado, 15 de outubro de 2016
O Concello de Ourense non presenta proxectos para acollerse o plan DUSI
(Desenrolo Urbán Sostible e Integrado), programa financiado con fondos
europeos (FEDER).
Dende a Plataforma Stop Desafiuzamentos, atópamonos con infinidade de problemas e trabas burocráticas que, as distintas Administracións Públicas xustifican pola falla de medios, cara a paliar certas necesidades sociais, como a necesidade fundamental da vivenda.
Aínda que nos non nos decantamos por ninguna opción política e eludimos as manifestacións partidistas, non somos apolíticos. Temos, como non, opinión sobre as políticas públicas que se están a aplicar.
Dende a Plataforma Stop Desafiuzamentos, atópamonos con infinidade de problemas e trabas burocráticas que, as distintas Administracións Públicas xustifican pola falla de medios, cara a paliar certas necesidades sociais, como a necesidade fundamental da vivenda.
Aínda que nos non nos decantamos por ninguna opción política e eludimos as manifestacións partidistas, non somos apolíticos. Temos, como non, opinión sobre as políticas públicas que se están a aplicar.
Por elo, e por ser un tema de plena actualidade pola súa resolución
recente, temos que referirnos á aplicación en Galicia do Plan DUSI
(Desenrolo Urbán Sostible e Integrado), programa financiado con fondos
europeos (FEDER) cuia convocatoria foi establecida a nivel do Estado
polo Ministerio de Facenda e que tiña destinados para Galicia un total
de 118.768.000 euros, resolvéndose a primeira convocatoria coa
asignación de 83.138.000 euros. Este programa DUSI ten tal contido de
obxectivos que sen esaxerar poderíamos sinalar que se podería financiar
calquera equipamento ou servizo municipal (dende vivendas sociais ata
recollida de lixo), ademáis da importante cantidade á que se podía optar
que ascendía aos 15.000.000 de euros para as ciudades de máis de 20.000
habitantes. Quen teña curiosidade por ver a adxudicación correspondente
a Galicia, non ten máis que consultar o Boletín Oficial do Estado do
pasado día 3 de outubro.
Pois ben, chámanos grandemente a atención, que o Concello de Ourense no se acolleu o plan DUSI , que permitiría aplicar estas axudas, dende á recuperación do Casco Histórico, coa corresponde rehabilitación das súas vivendas, ata a solución do problema da recollida de lixo (que xa é hoxe un perigo para a saúde pública), pasando por mellorar a eficiencia enerxética do alumeado ou ampliar os servizos sociais. Pero dende esta Plataforma temos que facer fincapé en que cunha pequena coantía desta axuda, poderíase dar solución habitacional ás persoas que están a sufrir con máis rigor as inclemencias da crise económica, coa rehabilitación ou construcción de vivendas sociais.
Queremos recalcar, que salvar as necesidades das persoas en situación máis vulnerable é a primeira obriga de calquera Administración Pública, e polo tanto é totalmente reprobable que non se aproveiten os recursos dispoñibles no que son necesidades sociais claras e obxectivas como é a vivenda.
Non podemos explicarnos como se deixou pasar esta oportunidade… Será porque teñen fondos suficientes ou será porque no lles importan en absoluto os problemas que están a sufrir moitos cidadáns.
Por Marta Seoane.
Pois ben, chámanos grandemente a atención, que o Concello de Ourense no se acolleu o plan DUSI , que permitiría aplicar estas axudas, dende á recuperación do Casco Histórico, coa corresponde rehabilitación das súas vivendas, ata a solución do problema da recollida de lixo (que xa é hoxe un perigo para a saúde pública), pasando por mellorar a eficiencia enerxética do alumeado ou ampliar os servizos sociais. Pero dende esta Plataforma temos que facer fincapé en que cunha pequena coantía desta axuda, poderíase dar solución habitacional ás persoas que están a sufrir con máis rigor as inclemencias da crise económica, coa rehabilitación ou construcción de vivendas sociais.
Queremos recalcar, que salvar as necesidades das persoas en situación máis vulnerable é a primeira obriga de calquera Administración Pública, e polo tanto é totalmente reprobable que non se aproveiten os recursos dispoñibles no que son necesidades sociais claras e obxectivas como é a vivenda.
Non podemos explicarnos como se deixou pasar esta oportunidade… Será porque teñen fondos suficientes ou será porque no lles importan en absoluto os problemas que están a sufrir moitos cidadáns.
Por Marta Seoane.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)










