xoves, 18 de febreiro de 2021

 Manifesto da Iniciativa por unha Lei que Garanta o Dereito á Vivenda.

 


Movementos de vivenda, sindicatos laborais, Mareas, Pensionistas, Sanidade, ONG e decenas de organizacións, facemos fronte común de presión #ante o anuncio da inminente Lei de Vivenda anunciada polo PSOE.
 
O Goberno está a preparar a chamada Lei polo Dereito á Vivenda; de feito, parece que o borrador da lei entrará no Consello de Ministros de maneira inminente e remitirase de inmediato ao Congreso para o seu debate e aprobación. 
 
Tras 42 anos de absoluta vulneración deste dereito humano, debemos remarcar que a nova Lei será papel mollado se non protexe e garante de maneira efectiva o Dereito en todo o territorio. Non deixaremos escapar a oportunidade que brinda a elaboración da primeira lei estatal na materia para conseguir un avance histórico na cobertura deste dereito fundamental.
 
A crise habitacional é innegable: Máis de 32.000 persoas sufrindo sinhogarismo, 12 millóns de persoas en risco de exclusión social, máis de 1 millón de desafiuzamentos entre 2008 e o 3 Tr do 2020, moitos agravados con cláusulas abusivas e executados cunha lexislación contraria aos estándares europeos sen importar que houbese menores ou anciáns dependentes. Por iso, as abaixo asinantes non estamos dispostas a permitir que sexan o sector financeiro, as grandes inmobiliarias e os fondos voitre quen dite o texto desta Lei. Contra as presións dos especuladores, chamamos á xente do montón a sumarse á mobilización necesaria para asegurar a protección deste Dereito humano no noso país.
 
En España, o 36,1% da poboación destina máis do 40% dos seus ingresos ao pago de vivenda e subministracións básicos, e outros miles de fogares novos nin sequera poden formarse, de feito unicamente o 18,5% da poboación entre 18 e 29 anos emancipouse polas enormes dificultades para acceder e manter unha vivenda estable. 
 
Mentres segundo o INE (2011) hai 3,4 millóns de vivendas baleiras, moitas delas en mans de grandes garfos, o Parque de Vivenda Pública e Social é entre 7 e 10 veces menor que o doutros países desenvolvidos de Europa.
 
No estado español as vivendas sociais representan un 2,5% do parque de vivendas principais, nada que ver coas porcentaxes dalgúns países europeos da nosa contorna (Holanda 30%, Austria 24%, Reino Unido 17,6%. Francia 16,8%).
 
Despois de entregar máis de 60.000 millóns de diñeiro público para o rescate bancario que non foron devoltos, é de xustiza que a nova Lei faga fronte á emerxencia habitacional que sufrimos. Garantindo, así, unha vivenda para quen o necesite mediante un orzamento suficiente en políticas de vivenda pública e establecendo mecanismos legais que obriguen, aos responsables financeiros da crise inmobiliaria e aos grandes garfos de vivenda, a asumir responsabilidade social e evitar novas burbullas especulativas.
 
Levamos demasiados anos sufrindo a quen pon os seus beneficios privados por encima da vida e saúde de millóns de persoas. É o momento de que as Administracións públicas asuman a súa responsabilidade e cumpran coa súa deber de protexer e garantir un dereito humano que é básico para asegurar a integridade física, a dignidade, o acceso a outros dereitos fundamentais e o desenvolvemento persoal que todos nos merecemos.
 
As organizacións asinantes deste manifesto unimos forzas para lanzar unha campaña estatal de mobilización cidadá e conseguir que a Lei polo Dereito á Vivenda inclúa como mínimo estas 8 medidas de aplicación directa en todo o territorio:
 
1) A lei debe garantir o dereito a unha vivenda digna, alcanzable, accesible e adecuada como dereito subxectivo, garantindo que esta protección sexa efectiva e evitando que ningunha persoa sufra situación de sinhogarismo.
 
2)Stop desafiuzamentos de persoas vulnerables sen alternativa de vivenda digna e adecuada, así como a obrigación de alugueiro social estable para os grandes garfos e no resto de casos reacollo digno e adecuado a cargo dos poderes públicos.
 
3)Asegurar e ampliar o parque público de alugueiro social, como mínimo ao 20% do conxunto de vivendas en vinte anos, facendo fronte á emerxencia habitacional de forma prioritaria. 
 
4)Regulación estatal de alugueiros a prezos adecuados aos salarios da poboación en cada zona do territorio. Modificación da lei de arrendamentos urbanos para dar protección e estabilidade aos inquilinos do conxunto do país.
 
5)Garantir as subministracións básicas de auga, luz, gas e acceso ás telecomunicacións para evitar a fenda dixital como parte dunha vivenda digna.
 
6)Garantir unha segunda oportunidade efectiva para os fogares con débedas hipotecarias, e desenvolver medidas contra o sobreendeudamiento e os abusos financeiros e inmobiliarios.
 
7)Ampliación orzamentaria para vivenda social e políticas sociais de vivenda ata chegar á media europea de parque público, destinando como mínimo o 2% do orzamento estatal. Asignación dunha parte suficiente dos fondos europeos de recuperación a este obxectivo.
 
8)Participación activa da poboación en toda a política de vivenda e urbanismo.
 
É imprescindible que a Lei polo Dereito á Vivenda incorpore estas demandas de afectadas e sociedade civil, que afectan á dignidade das persoas e aos Dereitos Humanos, blinde as lexislacións autonómicas máis progresistas e de cumprimento, dunha vez ao PIDESC e aos ditames de Nacións Unidas e dos Tribunais Europeos, sen atrasar a súa aplicación a desenvolvementos normativos posteriores. 
 
Por imperativo constitucional e estatutario corresponde ás Comunidades Autónomas definir e desenvolver as políticas de vivenda, pero o establecemento das condicións básicas que garantan a igualdade dos cidadáns no exercicio do dereito constitucional á vivenda é competencia irrenunciable do Estado, debendo ser comúns as bases deste dereito esencial, conforme ao disposto no artigo 149.1.1.a de a Constitución.
 
Existe unha maioría social e tamén parlamentaria que apoia estas medidas, pero temos claro que só coa mobilización de toda a poboación conseguiremos que esta Lei sexa a garantía do Dereito á Vivenda. 
 

domingo, 24 de xaneiro de 2021

Real Decreto-ley 1/2021, de 19 de enero, de protección de los consumidores y usuarios frente a situaciones de vulnerabilidad social y económica.

 

O Real Decreto-Lei 1/2021, de 19 de xaneiro, de protección dos consumidores e usuarios fronte a situacións de vulnerabilidade social e económica, publicado no BOE núm. 17, de 20/01/2021, na disposición final primeira, modifica o recente Real Decreto-lei 37/2020, de 22 de decembro que a súa vez modificaba nalgúns aspectos o Real Decreto-lei 11/2020, de 31 de marzo, de medidas urxentes para facer fronte ás situacións de vulnerabilidade social e económica no ámbito da vivenda.